Nöbetçi Eczaneler
CHP 9 Eylül 1923’te kuruldu. 103 yaşında.
CHP’nin sembolü 6 Ok; Atatürk’ün Temel İlkeleridir:
-Cumhuriyetçilik,
-Milliyetçilik,
-Halkçılık,
-Laiklik,
-Devrimcilik,
-Devletçilik.
Ayrıca, Bütünleyici İlkeler vardır:
-Milli Egemenlik,
-Milli Bağımsızlık,
-Milli Birlik ve Beraberlik,
-Yurtta Barış, Dünyada Barış,
-Çağdaşlaşma,
-Bilimsellik ve Akılcılık,
-İnsan ve İnsanlık Sevgisi’dir. Bu ilkelerin tümü KEMALİZM’i oluşturur.
Ah!.. “Söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil…
—————————————————–
Kılıçdaroğlu’nun önündeki asıl sorun, siyasi hayatını nasıl tamamlayacağıdır.
Seneca der ki:
“Hırs, kendisine sınır koyulmadığında, insanı kendisinin düşmanı yapar.”
Çünkü lideri her zaman rakipleri değil, vazgeçemediği makamı ve yenemediği ihtirası bitirir.
Ve Kılıçdaroğlu’na tarihin soracağı asıl soru şudur: Cumhuriyet mi, değil mi?..
“103 yıllık mirası ne yaptın?”
—————————–
10 Eylül 1922, İzmir…
Başkomutan, dinlenmesi için hazırlanan Karşıyaka’da İplikçizade Köşkü’ne gelir.
Karşıyakalıların hazırladıkları köşkün önünde, Paşa’yı görenler ağlamaya başlarlar. Birkaç basamakla çıkılan mermer girişin üzerine, bir Yunan Bayrağı serilmişti.
Mustafa Kemal Paşa sorar:
“Bu niçin?”
Kalabalık heyecan içinde:
“Kral kalacağı eve, bizim bayrağımızı çiğneyerek girmişti, ne olur paşam siz de onun gibi yapın, öcümüzü alın.” dediler.
Gözü yaşlı bir kadın, “Lütfen” diye yalvardı.
Mustafa Kemal Paşa: “Sizi anlıyorum” dedi.
“Ama bir milletin timsalini çiğnemekle hata etmiş. Bir milletin istiklalinin timsali olan bayrak çiğnenmez. Ben onun hatasını tekrar edemem.”
Yavere döndü: “Kaldır çocuk.”
Yaver Muzaffer bayrağı topladı. Karşıyakalı hanımlar, gözyaşlarını tutamadılar…
İşte! Mustafa Kemal, bu yüzden tarihin kıskandığı lider…
–10 Eylül 1922 Pazar…
Başkomutan ve yanındaki komutanlar, 10 Eylül 1922 Pazar günü saat 14.00’te İzmir’dedir.
İzmir halkı, büyük bir coşku ile Mustafa Kemal Paşa’yı karşılar. Hükümet konağına gelir.
Halide Edib, bu heyecanlı anı kaleme alır:
“Öğle vakti, zeytin dallarıyla süslenmiş beş otomobille İzmir’e hareket ettik. Askerler yanda yürüyorlardı. Mustafa Kemal Paşa, o gün kutsal bir semboldü: Halkın kurtarıcısı…
Şehrin kapısında bir süvari alayı bizi karşıladı. Romantik bir görünüşleri vardı. Onlar, dokuz gün at üstünde Yunan Ordularının arkasında dövüşmüşlerdi. Bir an tehlikeden kurtulmamışlar, bir an dinlenmemişlerdi…
Bir anda askerler kılıçlarını çektiler, iki tarafımızda kılıçları güneşte parlayarak yürüdüler. Kapalıçarşı’dan geçerken nal sesleri kulakları parçalıyordu. Kaldırımlarda askerler ve insanlar yürüyor, kılıçları parlıyordu. Bunların arkasında, binlerce ağızdan yaşa sesleri yükseliyordu…”
———————–