Eski Antakya’nın güzelliğine, asaletine ve zarafetine şahit olmuş biriyim ben. Bu yüzden bugün sana sitem etmeye de hakkım var

  Boluspor deplasmanında alınan yenilgi kimseyi şaşırtmadı. Zaten en tehlikelisi de bu; artık hiçbir sonuç kimseyi şaşırtmıyor. Şaşkınlığın bittiği yerde

  6 Şubat’ın üzerinden üç yıl geçti. Takvimler değişti. Mevsimler değişti. Sokaklar değişti. Ama Hatay’ın içindeki boşluk değişmedi. Depremler konuşulurken

  65 yıl önce, 10 Ocak 1961’de yürürlüğe giren 212 sayılı yasa, gazetecilerin çalışma koşullarını iyileştiren, mesleğe sosyal ve ekonomik

Hatayspor’un sezonun ilk yarısını “başarısızlık” kelimesiyle açıklamak yetersiz kalır. Ortada sportif bir sorun değil, yıllardır biriken kurumsuzluk ve sahipsizlik vardır.

Ama kalan kim? Sahada forma giyenler değil; Tribünde içi yanan, boğazı düğümlenen taraftarı kaldı. Bugün Hatayspor’da yaşananları “sportif başarısızlık” diye

Gerçekleri inkâr etmek, yanlışların ömrünü uzatmaktan başka bir işe yaramaz. 6 Şubat depreminin üzerinden tam 1021 gün geçti… Acının, yıkımın,

  Amedspor – Hatayspor maçında Hatayspor kalecisi Bekaj’ın giydiği forma, sadece bir spor malzemesi değildi; bir utancın, bir vurdumduymazlığın sembolüydü.

Sahipsiz bir takım olunca senden kimse korkmaz!… Aleyhine karar vermek kolaylaşıyor, çünkü kimse hesap sormayacak. Yanlış da yapsa, o hakem

Hatayspor, Süper Lig’in kırıntılarıyla Trendyol 1. Lig’de adeta rezil rüsva oluyor! Transfer yasağı yokken bile “Bu oyuncuları değiştirin” dediğimizde, bugünlerin

  Hatayspor’da her sezon aynı tablo; sürekli bir değişim, sürekli bir hoca sirkülasyonu… Ne yazık ki bu değişimler oyuna da,

Hatayspor’un son maçında söylenecek pek bir şey yok. Zaten teknik direktör Murat Şahin de gerekeni yaptı ve yol ayrımına gelindi.

Menfaatin ön sırada bilet bulduğu bir düzende, hakikati dile getirenler değil, pohpohlayanlar el üstünde tutuluyor. Biz görevimizi biliriz. Saygı sınırını

Kâğıt üzerinde değilse de sahadaki performansıyla Hatayspor, Süper Lig’den aslında çok daha önce düşmüştü. Geçtiğimiz sezon sonunda Özhan Pulat’la gelen

  Takvimler 26 Mayıs’ı gösteriyor… Tam bir yıl önce bugün, Mersin Stadı’nda tarih yazmıştı Hatayspor.. Çaykur Rizespor’u 2-0 mağlup ederek,

  Evet, Hatayspor Süper Lig’e veda etti. Son maçta Adana Demirspor’u deplasmanda 5-0 gibi sansasyonel bir skorla mağlup etmek, sadece

  Hatayspor’un Göztepe karşısında mücadele gücü yüksek olabilir, evet. Ancak futbolda sadece mücadele etmek yetmiyor. Oyun dediğimiz şey; bir sistem,

Hatayspor’un iç saha ve deplasman mağlubiyetlerine öylesine alıştırıldık ki, artık gelecek adına umut beslemek dahi zor hale geldi. Aylar öncesinden

Hatayspor formasıyla gol krallığı yaşayan Aaron Boupendza’nın, Çin’de bir binanın 11. katından düşerek hayatını kaybetmesi hepimizi derin bir acıya boğdu.

  Aslında Hatayspor’da film çoktan sona ermişti… Sadece uzatmaları oynadığını biliyorduk. Ama bu kadar kolay teslim olan bir takım beklemiyorduk!

Hatayspor için artık yazılacak çok şey olduğunu düşünmüyorum. Bir takım, hata yaparak bir sezona başlarsa, başarılı olabilmesi neredeyse imkansızdır. Süper

Umudun peşinden gitmek her zaman güzeldir, çünkü umutsuz bir hayatın anlamı yoktur. Hatayspor, Sivasspor karşısında kazandığı zaferle umudunu diri tuttuğunu

Hatayspor’un sürpriz yapma özelliği var! Kim bekliyordu Trabzonspor deplasmanından 3 puanla dönmesini? Ama ben şaşırmadım! Büyük takımlara karşı inanılmaz konsantre

Hatayspor için Bodrumspor maçı bir yeniden doğuş fırsatıydı. Kazanılması halinde, sezon başından beri düşüşte olan takım için umut ışığı yanacak,