“Sevgi” Allah Nimetidir; Kiminin Elinde Hebâ, Kiminin Kalbinde Vefâ Olur…

Şarkılara, şiirlere dökülen dizeler sevgiyi haykırırken, en güzel sanat eserleri de gözlere şenlik sunumlar ile mest eder İnsanoğlunu…Peki ya iyi niyetlerimiz? Ya da kötü niyet beslediklerimiz.

SEVGİ harcanıyor; Sevgi değer bilmez yüreklerde paramparça edilirken, Doğaya da saygısızca davranarak katlediyoruz, yetmedi “dilsiz” hayvanlara işkence ederek Allah’ın nimetlerini hebâ ediyoruz.

Bir baş iki bacak dolaşmak, insanlık değildir!…Şu Cihan üzerinde “insanım” diyerek alnı açık gezebilecek nitelikte olmak; merhamet gerektirir taşından toprağından edilmiş insana, böceğe, çiçeğe saygı ve hoşgörü gerektirir. Şefkat duyarak YARADILANI, YARADANDAN ötürü sevmeliyiz. Ama ne var ki bırakın gönülden muhabbeti, sevgiden söz açıldığı zaman bile çoğu insan tahammülsüzlük göstermektedir…

DÜNYA ; Sevgi, Saygı ve Merhamet hatırına hala dönmektedir…İnsan insana kıyabildiği müddetçe, susuz topraklar gibi kalplerimizde sevgi çiçekleri açmayacak değerli okurlar. Henüz vakit varken umarsız ve çıkarsızca İNSANI sevelim. Akıp giden bir saniye bile geri getirilemezken ve ÖMÜR denen yaşam olgusu, ölümle kol kola gezerken sevelim.

SEVMEK, gülümsemek , yardımlaşmak ve duvar örmeden yakınlaşmak bedava…

İnce hesaplar peşine takılıp, aynı hamurdan yaratılan İnsanı (eş, dost, komşu vs) bencilce duygularla hayatımızdan “yok” etmeyelim.

Çünkü İNSAN iyiyse İNSANLLIK iyi olacaktır. Ve İNSAN mutluysa, TOPLUMLAR öbek öbek Çiçek misali Dünyayı bezeyecektir. Aksi ise savaş ne yazık ki, hem kendimizle hem de bütün Milletlerle…

 

(Visited 12 times, 1 visits today)