Sabahattin Karabulut, kitabına Antioch; Acı ve öfkenin kine dönüşmediği bir kentin adıdır diyerek başlamış.
Sabahattin bey bir Hataylıdan fazla Hatay’ı ve bir Antakyalıdan fazla Antakya’yı tanıyor. Eşiyle birlikte, Antakya’nın nefis külçeleri eşliğinde gazetemize geldiklerinde yaptığımız sohbette bunu anlamıştım ama kitabını okuyunca, onun Antakya’yı-Hatay’ı tanımaktan fazlasını yaptığını gördüm.
Sabahattin Karabulut Hatay’ı, Antakya’yı sevmiş hem de çok sevmiş.
Şehrin ruhunu aramış. Taşını, toprağını, dağını, ovasını, ırmağını titizlikle incelemiş. “Amanos dağlarında, Antakya’nın sokaklarında Hataylıların bilmediği yerleri bilirim. Kayasını, mağarasını, taşını bilirim” diyecek kadar iddialı biri.
TANRI’NIN ŞEHRİ THEUPOLİS Kitabı çok kapsamlı bir çalışmanın ürünü. Antakya tarihinin, mimarisinin, inançların, geleneklerin izlerine basarak yazılmış. Roma, Bizans, Arap, Osmanlı dönemleri incelenerek şehrin bugününe varılmış ve maalesef depreme kadar uzanan bir anlatı oluşmuş.
Tarihsel belgeler, fotoğraflar, haritalar, tanıklarla beslenen TANRININ ŞEHRİ kitabı Antakya ve Hatay’ı tanımak isteyenler için başvurulması gereken bir kaynak olarak yayın dünyasında sağlam bir yer edinecektir diye düşünüyorum.
Sabahattin Beyin yayınlanmış iki şiir kitabından küçük mısralarla veda edelim.
ASİ’NİN GÖZYAŞLARI kitabından okuyalım
**
Vallahide biliyorum,
İncirin ve zeytinin üstüne yeminler ediyorum
Gölgenin en serini meşe,
Uykuların en tatlısı çınar ağaçlarının gölgesinde saklıdır
**
Ve şimdi sıra ZERÂMI’da
**
Ilık bir rüzgarla gelir soluğuna konar
En üzüldüğün anlardır, nefesin kesilir,
Seni her-ü merc eder…
Sen sonunu boş ver,
Ama başı çok güzeldi
**
Eline sağlık, kalemin elinden düşmesin Sabahattin Karabulut. Bir Antakyalıdan fazlası olmuşsun, fazlasını yapmışsın.