Bayramdan Sonra: Temenniden Gerçeğe Bir Yol Arayışı

Bayram geldi, geçti. Her seferinde olduğu gibi birbirimize aynı cümleyi kurduk: “Nice
bayramlara…”
Dilekler samimi, niyetler temiz. Ama insanın aklına takılan bir soru var: Sadece “inşallah” demekle
her şey yoluna giriyor mu, yoksa biz yerimizde mi sayıyoruz?
Keşke hayat, temennilerle şekillenseydi. O zaman bayramlar sadece birer kutlama değil, aynı
zamanda garanti altına alınmış güzel günlerin habercisi olurdu. Oysa gerçekler öyle değil.
Bayramın sıcaklığı daha dağılmadan, gündelik hayatın sert yüzü yeniden karşımıza dikiliyor. Geçim
derdi, belirsizlik, yarın kaygısı… Bayramın bıraktığı o kısa süreli huzur, yerini yine alışıldık ağırlığa
bırakıyor.
İşte tam da bu yüzden, bayramları yalnızca geçmiş bir sevinç olarak değil, geleceğe dair bir
muhasebe fırsatı olarak görmek gerekiyor.
“Bir dahaki bayrama ulaşmak” dileğinin içini doldurmak şart. Çünkü gelecek, kendiliğinden
güzelleşmiyor; aksine, ihmal edildiğinde daha da zorlaşıyor.
Bugün önümüze baktığımızda, görmezden gelemeyeceğimiz bir tablo var: Gelecek kuşaklara
miras kalma ihtimali yüksek olan bir kıtlık hissi… Yalnızca ekonomik anlamda değil; umut, güven
ve istikrar açısından da bir eksilme söz konusu. Yoksulluk, geçim sıkıntısı ve belirsizlik, artık gelip
geçici sorunlar olmaktan çıkıp hayatın kalıcı eşlikçileri haline gelme riski taşıyor. Üstelik bu
sorunlar, azalmak bir yana, adeta büyüyerek peşimizi bırakmıyor.
Böyle bir ortamda yapılabilecek en büyük hata, yalnızca beklemek olur. Oysa ihtiyaç duyduğumuz
şey, yönümüzü belirlemek ve bir yol haritası çizmek. Nerede durduğumuzu, neyi eksik yaptığımızı
ve nereye varmak istediğimizi açıkça görmek zorundayız. Çünkü karanlık, ancak üzerine
gidildiğinde dağılır.
Elbette bu kolay değil. Ama hiçbir çıkış yolu da kolay olmadı. Bugün bize düşen, küçük de olsa
adımlar atmak, imkanlarımızı zorlamak ve elimizden geleni yapmaktır. Umudu diri tutmak, sadece
bir duygu değil; aynı zamanda bir sorumluluktur.
Belki de asıl mesele şu: Bayramlarda dile getirdiğimiz iyi dilekleri, yılın geri kalanına taşıyabilmek.
Dayanışmayı, paylaşmayı, birbirini gözetmeyi yalnızca birkaç güne sıkıştırmadan, hayatın geneline
yayabilmek.
Çünkü gerçek aydınlık, temennilerle değil; çabayla, kararlılıkla ve ortak bir iradeyle gelir.
Bir bayram daha geçti. Şimdi asıl mesele, bir sonrakine nasıl ulaşacağımız değil; o bayrama nasıl
bir hayatın içinden geçerek varacağımızdır.