Harbiye’de Bir Çocuk, Harbiye’de Bir Öğretmen

    1957’de Harbiye İlkokulunun kapısından içeri girdiğimde annemin dili Arapçaydı, benim de öyle. Türkçeyi okulda öğrendim. Yıllar sonra doğup büyüdüğüm Harbiye’ye Türk dili ve edebiyatı öğretmeni olarak döndüm. Şimdi, 24 Kasım yaklaşırken, en çok bu iki kapı arasında geçen ömrü düşünüyorum. Birinden annesinin diliyle dünyayı tanımış bir çocuk olarak girdim. Ötekinden, o çocuklara Türkçenin […]

 

 

1957’de Harbiye İlkokulunun kapısından içeri girdiğimde annemin dili Arapçaydı, benim de öyle. Türkçeyi okulda öğrendim. Yıllar sonra doğup büyüdüğüm Harbiye’ye Türk dili ve edebiyatı öğretmeni olarak döndüm. Şimdi, 24 Kasım yaklaşırken, en çok bu iki kapı arasında geçen ömrü düşünüyorum. Birinden annesinin diliyle dünyayı tanımış bir çocuk olarak girdim. Ötekinden, o çocuklara Türkçenin şiirini, öyküsünü, türküsünü sevdirmek isteyen bir öğretmen olarak…

Belki de bu yüzden, öğretmenlik yıllarımda söz almaya çekinen bir öğrencinin sessizliği beni hep düşündürmüştür. İnsan bir çocuğun bildiklerini, parmağını ne kadar çabuk kaldırdığıyla ölçebilir mi? Çocuk bazen söyleyeceği sözü bilir de o sözü söyleyecek cesareti kendinde bulamaz. Bazen de benim çocukluğumda olduğu gibi, anlatacakları evde konuştuğu dilde hazırdır, okulun dilinde karşılığını arar. Öğretmenin böyle bir çocuğa verebileceği en kıymetli şeylerden biri, sözünü tamamlamasına yetecek kadar zamandır.

24 Kasım’ın Cumhuriyet tarihimizdeki anlamını da kendi hayatımdan bakınca daha iyi kavrıyorum. 1928’de yeni Türk harflerinin kabulünü izleyen okuma yazma seferberliğinde Mustafa Kemal Atatürk, Millet Mekteplerinin Başöğretmenliğini üstlendi. 1981’den bu yana 24 Kasım’ı Öğretmenler Günü olarak kutluyoruz. Millet Mektepleri denince benim aklıma annem Hüsna gelir. Annem okuma yazma öğrenememişti. Ben edebiyat öğretmeni oldum, kitaplar yazdım. İnsanın yazdığı bir sayfayı annesinin eline verip “Bir de sen oku” diyememesi, eğitim hakkının ne demek olduğunu anlatmaya yetiyor.

1976’da Antakya Merkez Lisesinde öğretmenliğe başladım. Yolum Kırıkhan’dan Espiye’ye, Eskişehir’den yeniden Hatay’a uzandı. Okullar, öğrenciler, öğretmenler odasındaki yüzler değişti. Edebiyat dersine girerken içimde taşıdığım bir dilek hep aynı kaldı. İsterdim ki bir öğrencim, ders bittikten sonra da okuduğumuz öykünün peşini bırakmasın. Varlık ve Türk Dili dergilerini öğrencilerle buluşturmamın, yazarları okulumuza çağırmamın ardında bu istek vardı. Bir çocuğun, öyküsünü okuduğu insanla karşı karşıya gelip ona kendi sorusunu sorabilmesi, edebiyat dersinin en güzel saatlerinden biriydi benim için.

Harbiye’ye döndüğümde önümüzde başka bir mesele vardı. Sınavlara hazırlanmak isteyen çocuklarımızın hepsi ücretli dershaneye gidemiyordu. 1998’de Harbiye Esnaf Dershanesinde gönüllü öğretmen arkadaşlarımla ücretsiz ders vermeye başladık. Yılda yaklaşık yüz öğrencimiz oldu. Bugün o yılları anarken sayılardan önce arkadaşlarımın emeğini düşünüyorum. Her birinin kendi okulu, kendi öğrencileri, evinde bekleyeni vardı. Yine de Harbiye’nin çocuklarına ayıracak vakit buldular. 2002’de emekliye ayrıldım, dershanedeki çalışmamız ertesi yıl da sürdü. Öğretmenlik hayatımın son ders zilinin hangi gün çaldığını bu yüzden tam olarak söyleyemem.

 

Bunca yılın ardından, meslektaşlarıma 24 Kasım’da duyduğumuz minneti dile getirirken bir konuyu da açıkça söylemek isterim. Bir öğretmenin öğrencileri için kendi imkânlarından pay ayırması gönül zenginliğidir. Çocukların eğitimini bu fedakârlığa bağlamak ise haksızlıktır. Öğretmenin geçimini kaygı duymadan sağlayabilmesi, mesleki kararlarında söz sahibi olması, okulunda güven içinde çalışması gerekir. Öğrencisinin eline bir kitap tutuşturmak isteyen öğretmen, okulunun kütüphanesinde o kitabı bulabilmelidir. 24 Kasım’da öğretmenler odasına götürülen bir demet çiçeğin yeri elbette ayrıdır. Ertesi sabah aynı odaya girip “Çocuklar için neye ihtiyacınız var?” diye sormanın da öyle.

Bu 24 Kasım’da Başöğretmenimiz Mustafa Kemal Atatürk’ü ve aramızdan ayrılan öğretmenlerimizi saygıyla, özlemle anıyorum. Harbiye’de bana ilk Türkçe sözcüklerimi öğretenlerden yıllar sonra benimle omuz omuza ücretsiz ders veren arkadaşlarıma kadar, hayatımda emeği olan herkese gönülden teşekkür ediyorum. Öğretmen eşim Nebihe’nin, oğlum Uğur’un, mesleğe yeni başlayan genç arkadaşlarımın ve bütün meslektaşlarımın Öğretmenler Günü kutlu olsun.

Bir de öğrencilerime söyleyeceğim var. Bunca yıl bana “Öğretmenim” dediniz. O sözcüğü her duyduğumda, Harbiye İlkokulunun kapısından giren o küçük çocuk hâlâ dönüp bakıyor. Hepiniz sağ olun

Mobil sürümden çık