Nereye Kadar

Son üç ayda sebze-meyve fiyatlarının neredeyse üç katına
çıkması, artık yalnızca bir ekonomik veri değil; günlük
hayatın en somut gerçeği haline geldi. Pazara çıkan herkes
aynı soruyu soruyor: “Böyle giderse sonumuz nereye
varır?”
Daha savaşın gölgesi bile tam anlamıyla üzerimize
düşmeden başlayan bu fiyat artışları, durmak bir yana hız
kesmeden devam etti. Bugün geldiğimiz noktada, bu soruya
net bir cevap vermek zor. Ancak tabloyu anlamak için
uzaklara bakmaya da gerek yok. Pazar arabasını çöpten
topladıklarıyla doldurmaya çalışan insanların varlığı, bu
gidişatın nereye evrildiğinin en açık göstergesidir.
Öyle bir noktaya geldik ki, en büyük banknotla ancak bir
kilo sebze alınabiliyor. Domates, biber, marul… Temel gıda
ürünlerindeki bu sert artışın diğer ürünlere de yansıması
kaçınılmaz görünüyor. Bu zincirleme etki, hayatın her
alanına yayılan bir baskıya dönüşüyor.
Bir yanda 64 yaşında olup temizlik işlerine giderek
geçinmeye çalışan insanlar var. Üstelik bu çaba bile çoğu
zaman ancak “zar zor” ayakta kalmaya yetiyor. Diğer yanda
ise rakamlar, grafikler, büyüme oranları konuşuluyor. Kağıt
üzerinde her şey devam ediyor gibi görünse de, sahadaki
gerçeklik bambaşka bir hikaye anlatıyor.
İşte tam da bu noktada durup düşünmek gerekiyor. Sadece
“nereye gidiyoruz?” diye sormak yetmez; aynı zamanda
“nasıl bir yol izlemeliyiz?” sorusuna da cevap aramak
gerekir. Çünkü önümüzde gerçekten uzun ve ince bir yol
var.
Bu yolu aşmak zorundayız. Ancak bu, kendiliğinden olacak
bir süreç değil. Daha fazla çaba, daha fazla üretim, daha
bilinçli tüketim ve en önemlisi uzun vadeli bir bakış açısı
gerektiriyor. Atılacak her adımın sonucunu gözeten, günü
değil yarını planlayan bir anlayışa ihtiyaç var.
Sonuç olarak, belirsizliklerin içinde ilerliyor olabiliriz.
Ancak yönsüz değiliz. Yeter ki içinde bulunduğumuz
tabloyu doğru okuyalım, gerçeklerle yüzleşelim ve buna
göre hareket edelim. Çünkü bu yol ne kadar zor olursa
olsun, sonunda ulaşılacak yer; bugün gösterilecek akıl, sabır
ve gayrete bağlıdır.