Toplumu anlamak için, bazen küçük sahnelere bakmak çok şey anlatır.
Çelişkilere, sessiz gerilimlere ve küçük isyanlara tanık oluruz.
Aşağıdaki dizeler, yurdum insanının mozaiğinden oluşan dostlar sofrasında; hayata, bekleyişe, emeğe ve çelişkiye dair bir duygudaşlık halinden doğdu.
Değerli okuyucu, bu yolculuğu sizlerle paylaşmak ve bu vesileyle sofrada benimle birlikte olan değerli korist arkadaşlarımı yürekten selamlamak isterim.
Karanfil Kadın
Guernica gelir aklıma
Çokça direnç
Biraz çelişki
Kimi rakı içer
Kimi çiçek satar
Emekten yanadır onlar da
Neylersin…
Dertleri derin
Kimi şarkı söyler
Kimi bakar
Kimi coşar dostlar sofrasında
Kimi köşede bekler, çiçek satar
Kadın öylece duruyordu
Elinde karanfiller
Gece gece
Öylece duruyordu
Türküler arasında
Dolaşıyordu Kadın
Göz göze geliyorduk
Utanıyordum yediğimden, içtiğimden
Göz göze geliyorduk
Biz dostlar sofrasında
O seyreden
Biz dostlar sofrasında
O, sofrayı gözleriyle yiyen
Karanfil taşıyordu Kadın
Gözleri karanfil
Gülüşü karanfil
Biraz yorgun, biraz bıkkın
Biraz hayallere tutunmuş
Dostlar sofrasına
bakıyordu Kadın
Ah be Karanfil Kadın
Bilesin ki
O dostlar sofrasındakiler
Seninle, senden, senin gibi
Bakma böyle coştuklarına
Haykırdıklarına bakma
Bu haykırışlar
Hep acıdan, hep acıdan
Acıdan
Kimi karanfil olmak ister elinde
Kimi elinden almak karanfili
Hemdert olur sana dostlar
Gözler buluşur
Yürekler zaten bir
Karanfiller
Kurtuluş mu, anma mı
Gidenlerin ardından
Kadın kalır, karanfil kalır, türkü kalır…
Bir de
Yolculuk kalır
En güzel dünyaya doğru…

YORUMLAR